NOSPR / NDR BIGBAND / NICHOLAS PAYTON QUARTET / URSZULA DUDZIAK

Nicholas Payton – The Black American Symphony
Modest Musorgski – Obrazki z wystawy
(aranż.)

NOSPR w swojej nowej odsłonie wychodzi naprzeciw nie tylko muzyce klasycznej. Jednym z priorytetów działalności instytucji jest poszukiwanie nowych płaszczyzn dźwiękowego porozumienia pomiędzy różnymi gatunkami muzyki – zwłaszcza jazzem. Poza Wtorkowym Klubem Jazzowym NOSPR chce przedstawić publiczności mariaż jazzu i klasyki na deskach swojej sali koncertowej. Pierwszą ku temu okazją będzie występ zespołu pod dyrekcją Szymona Bywalca na wspólnym koncercie z jazzowymi osobowościami wielkiego formatu: kwartetem Nicholasa Paytona, NDR Bigband oraz Urszulą Dudziak.

Nicholas Payton to jeden z czołowych, najbardziej oryginalnych i utalentowanych trębaczy, którego osiągnięcia zestawiane są na jednej szali z dokonaniami niekwestionowanej legendy tego instrumentu, Milesa Davisa. Z kolei NDR Bigband od czterdziestu lat spotyka się z uznaniem krytyków i publiczności na całym świecie. Urszuli Dudziak z pewnością nie trzeba przedstawiać, ale może kilka faktów warto przypomnieć. Artystka pochodzi ze Straconki, obecnej dzielnicy Bielska-Białej. Zakochana w twórczości Elli Fitzgerald, zadebiutowała w warszawskim klubie Hybrydy wraz z zespołem Krzysztofa Komedy. Od kilku dekad przyjmowana jest z zachwytem przez publiczność z całego świata, współpracując m.in. z Herbie Hancockiem i Bobbym McFerrinem. Koncert z NOSPR stanowi dla fanów wokalistki szczególną okazję do uczczenia jej urodzin, które przypadają właśnie w dniu 22 października. [Agnieszka Nowok]

 

URSZULA DUDZIAK czołowa postać współczesnej wokalistyki. Występowała i nagrywała wspólnie z takimi sławami, jak m.in.: Bobby McFerrin, Herbie Hancock, Jaco Pastorius, Ron Carter, Michael Brecker, Flora Purim, Nina Simone, Carmen McRae, Dee Dee Bridgewater, Sting czy Lionel Hampton. Niezwykła osobowość, z jeszcze bardziej niezwykłą historią, niecodzienną skalą głosu, swobodą i perfekcją intonacji oraz oryginalną techniką wokalną, które pozwoliły Jej zyskać opinię artystki niezwykle oryginalnej i kreatywnej. Każdy z koncertów to spotkanie z pełnymi humoru, dystansu do świata i siebie samej historiami, spotkanie z muzyką, która zawojowała świat, i wreszcie spotkanie z samą Urszulą Dudziak, która podbiła serca widzów swoimi brawurowymi występami wraz z jej 16 osobowym zespołem w programie Bitwa na Głosy. Artystka oczarowuje publiczność swoim poczuciem humoru, dystansem do codzienności, historiami o legendach światowego jazzu, muzyce oraz niezrównaną energią która obdarza zgromadzoną publiczność. 8 marca 2012 roku ukazała się jej długo wyczekiwana biograficzna książka Wyśpiewam wam wszystko, która szturmem zdobyła serca czytelniczek i czytelników stając się książkowym hitem tego sezonu. W minionym roku Artystka powróciła po przerwie do studia i nagrała pierwszy od lat album studyjny Wszystko Gra. 13 września 2013 ukazał się on nakładem wydawnictwa Kayax. 

NICHOLAS PAYTON jest powszechnie uważany za jednego z największych artystów naszych czasów. Wirtuozem okrzyknięto go jeszcze zanim skończył szkołę średnią, a w miarę dojrzewania i rozwoju talentu, zbierał kolejne wyróżnienia i dowody uznania, zapewniając sobie trwałe miejsce w historii muzyki. W wieku zaledwie dwudziestu paru lat, Nicholas Payton zadebiutował pierwszą płytą dla dużej wytwórni – albumem From This Moment, który nagrał jako lider zespołu dla wytwórni Verve. Od tego czasu konsekwentnie pracuje nad rozwojem swego charakterystycznego brzmienia.

Nicholas Payton urodził się w Nowym Orleanie, w rodzinie o tradycjach muzycznych. Pod troskliwym okiem matki, pianistki i wokalistki, i ojca, legendarnego basisty, kompozytora i wychowawcy Waltera Payton, Nicholas już we wczesnym dzieciństwie objawił swój talent muzyczny. Pierwszą trąbkę dostał w wieku czterech lat, a nim skończył dziewięć, brał już udział w sesjach z miejscowymi zespołami, m.in. Young Tuxedo Brass Band. W wieku 12 lat był już członkiem zespołu All Star Brass Band, z którym zaliczył wiele  występów i tras koncertowych. W miarę dorastania i postępów w nauce, Nicholas z powodzeniem zgłębiał tajniki gry na kolejnych instrumentach. Dziś jest nie tylko znakomitym trębaczem, ale gra także m. in. na fortepianie, basie, perkusji, tubie, puzonie, klarnecie i saksofonie.  W trakcie nauki w szkole, Payton uczęszczał do Centrum Sztuk Kreatywnych w Nowym Orleanie, gdzie jego nauczycielem był Clyde Kerr Jr., a po skończeniu szkoły studiował na nowoorleańskim Uniwersytecie, m.in. pod kierunkiem Harolda Battiste'a i Ellisa Marsalisa.

Jako lider, nagrał mnóstwo albumów i koncertował na całym świecie, zarówno z własnymi grupami, jak i, gościnnie, z innymi zespołami. Jego imponujące CV zawiera długą listę artystów, z którymi współpracował i albumów, do których powstania się przyczynił. Jako twórca uprawiający multum gatunków muzycznych, Payton komponował i aranżował, wykonywał i nagrywał muzykę z własnymi grupami w różnych konfiguracjach: solo, w duecie, trio, kwartecie, kwintecie, sekstecie i 21-osobowym big bandzie. W 2012 r. nagrał także w pełnym orkiestrowym swoją kompozycję, Czarną amerykańską symfonię.

THE BLACK AMERICAN SYMPHONY to, jak dotąd, najbardziej ambitne dzieło w dorobku Nicholasa Paytona. Celem, jaki przyświecał autorowi symfonii było podkreślenie znaczenia amerykańskiej czarnej muzyki dla kultury światowej. Pomysł polegał na wykorzystaniu możliwie wielu form tej muzyki – od jej początków, aż po dzień dzisiejszy – do zilustrowania tezy, że wszystkie rodzaje czarnej muzyki (blues, gospel, jazz, rhythm & blues, hip-hop itd.) są częścią pewnego continuum. Są one nie tyle wystylizowanymi gatunkami, co społecznym wyrazem faktu, że muzyka zmienia się z czasem, gdyż zmieniają się ludzie, którzy ją tworzą. W przeciwieństwie do Symfonii Afroamerykanów Williama Granta Stilla, z pełnym szacunkiem przejmującego estetykę europejską, Nicholas postawił sobie za cel skomponowanie symfonii, która czerpie wyłącznie z kanonu wielkiej amerykańskiej czarnej muzyki – Louisa Armstronga, Duke'a Ellingtona, Gila Evansa, Charlesa Stepney'a, Michaela Jacksona i wielu innych. Utwór jest nie tyle pozycją repertuarową, co aktualną deklaracją, podsumowaniem ostatnich stu lat rozwoju tej muzyki oraz prognozą kierunku, w jakim może ona zmierzać w kolejnym stuleciu.

Czarna amerykańska symfonia miała swoją premierę w Pradze, 16 czerwca 2012 r., a wykonawcą była Czeska Narodowa Orkiestra Symfoniczna.