Siedziba NOSPR


„Cokolwiek znaczą czas i przestrzeń, miejsce i zdarzenie znaczą więcej.” /Aldo van Eyck


Projekt siedziby Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia został wyłoniony w międzynarodowym konkursie architektonicznym w 2008 roku. Plac drzewny dawnej kopalni „Ferdynand” przekształcono w unikalną przestrzeń publiczną. Ogrody, place z fontannami i zabawkami muzycznymi, labirynt oraz amfiteatr, to dziś miejsca chętnie odwiedzane przez mieszkańców. Teren NOSPR-u stanowi centralną część tzw. Strefy Kultury. Gmach orkiestry łączy się i przenika z otoczeniem. Wielowarstwowa struktura, naturalne materiały, bogactwo faktur i barw, wreszcie unikalne brzmienie - wszystko tutaj ma znaczenie, współtworzy unikalną atmosferę i wpływa na zmysłowe odczuwanie przestrzeni.
Zewnętrzną warstwę, nawiązującą do śląskiej tradycji, zbudowano z cegły. Połączenie siedmiu jej rodzajów tworzy niepowtarzalną fakturę elewacji: w licu szorstką i brunatną, we wnękach szklistą i czerwoną. Wejścia i okna tworzą masyw osiemdziesięciu kominów, w których ukryto głośne instalacje. Taki zamysł jest jednym z elementów, który zapewnia wnętrzu potrzebną dla muzyki ciszę.

Bogaty program funkcjonalny tworzy logiczną strukturę trzech oddzielnych, ale współzależnych stref. Wchodząc w głąb wnętrza poznajemy jej kolejne warstwy: pierścień, atrium i salę koncertową.

Zewnętrzny budynek w kształcie ramy jest miejscem pracy orkiestry. Mieści ponad 400 pomieszczeń m.in. salę kameralną, sale prób indywidualnych i sekcyjnych, garderoby, studia nagrań, kantynę i mały hotel.

Wnętrze prostokątnej ramy wyznaczyło strefę melomanów, która otacza salę koncertową. Umieszczone naprzeciw siebie wejścia do budynku łączą monumentalne foyer z przylegającymi placami. Liczne schody i podesty prowadzą na wszystkie poziomy widowni. Restauracja, bary, sklep muzyczny oraz miejsca odpoczynku z ciekawymi widokami na otoczenie przyciągają zwiedzających - nie tylko podczas koncertów.

Sercem założenia jest sala koncertowa na 1800 słuchaczy, zamknięta wewnątrz ogromnej, betonowej bryły. Jej antracytowy monolit z fakturą odciśniętych sosnowych desek widoczny jest z każdego miejsca budynku. Wnętrze sali koncertowej sprawia wrażenie gigantycznego instrumentu smyczkowego. Inspiracją były skrzypce Stradivariusa z ich finezją kształtów, połyskiem i złocistym kolorem drewna. Harmonia wszystkich użytych elementów współtworzy niepowtarzalną atmosferę i wyjątkową akustykę.

Tomasz Konior, architekt

Gdy na papierze pojawia się pierwsza kreska / tekst Ewy Niewiadomskiej o nowej siedzibie NOSPR