Recitale mistrzowskie

Sala kameralna
niedziela
12 marca 2017 | godz. 18:00
Recitale mistrzowskie

Program

Camille Saint-Saëns – Fantazja A-dur op. 124 na flet i harfę

Jacques Ibert – Entr'acte na flet i harfę

Witold Lutosławski – Trzy fragmenty na flet i harfę

Vincent Persichetti – X Serenada op. 79

(***)

Felix Mendelssohn-Bartholdy – Rondo capriccioso E-dur op. 14 (oprac. na flet i fortepian James Galway, Toke Lund Christianse)

Hanna KulentyRun na flet i fortepian (pierwsze wykonanie w Polsce)

Sergiusz Prokofiew – Sonata D-dur na flet i fortepian op. 94

Flet i harfa to połączenie klasyczne, znane choćby z podwójnego Koncertu C-dur KV 299/297c Wolfganga Amadeusza Mozarta. W programie znalazły się jednak utwory napisane w wieku XX.

Fantazja op. 124 (1907) Camille’a Saint-Saënsa (1835-1921), w wersji pierwotnej przeznaczona na skrzypce i harfę, jest dziełem późnym, napisanym w okresie, w którym Saint-Saëns dąży do klarowności i linearności, w ten sposób dopasowując swój romantyczny wciąż język do tendencji estetycznych rodzącej się moderny.

Jacques Ibert (1890-1962), autor m.in. legendarnego (nie tylko z powodu stopnia trudności) Koncertu fletowego (1934), jest uważany za eklektyka (podobnie zresztą jak Camille Saint-Saëns). Muzyka jego zawiera wszystkie cechy estetyki francuskiej. Mógłby się podpisać pod zdaniem Debussy’ego: „Zadaniem sztuki jest sprawiać przyjemność”.  Entre’acte (1935, na flet lub skrzypce z akompaniamentem gitary lub harfy) jest popisową i nastrojową miniaturą o kolorycie hiszpańskim.

 Najpokaźniejszym wkładem Witolda Lutosławskiego (1913-1994) w literaturę przeznaczoną na duo z udziałem harfy jest Koncert podwójny na obój i harfę (1980). Mniej znane są Trzy fragmenty (1953), napisane na potrzeby słuchowisk radiowych, poświęconych klasycznej tematyce greckiej. Sam Lutosławski musiał je cenić wysoko, skoro zdecydował się na publikację i nadanie tym miniaturom statusu muzyki absolutnej.

Vincent Perischetti (1915-1987), kompozytor i wybitny pedagog amerykański, również należy do „eklektyków” XX wieku. Serenady, na różne składy, są jego „znakiem szczególnym”, w latach 1929-1824 napisał ich czternaście. X Serenada op. 79 posiada formę ośmioczęściowej suity o charakterze lekkim i refleksyjnym.

Rondo capriccioso E-dur op. 14 (1830) Felika Mendelssohna-Bartholdy’ego, w oryginale na fortepian, znakomicie nadaje się do transkrypcji fletowej. To utwór wirtuozowski, w którym styl brillant przybiera charakteru tzw. Elfenromantik, utrzymany jest więc w aurze charakterystycznej dla twórcy Uwertury do Snu nocy letniej.

Hanna Kulenty (ur. 1961) należy do czołowych kompozytorek polskich. Run (2003) należy do grupy utworów, w których Kulenty zgłębia „polifonię czasoprzestrzeni”. Technika ta polega na stopniowym zwalnianiu tempa i rytmu zmian w utworze, aż do „zahipnotyzowania” słuchacza w stanie omalże bezruchu.

Sonata D-dur op. 94 (1943), zestawiona z innymi sonatami Sergiusza Prokofiewa (1891-1953) z czasu wojny, jest idylliczną oazą, w której nie brakuje groteski i… bluesa. Ujęta w ramy neoklasyczne, jest niewyczerpanym  źródłem cudownych tematów, dziełem genialnego melodysty (namowom Dawida Ojstracha zawdzięczamy wersję skrzypcową tego utworu).
[Marcin Trzęsiok]

Wykonawcy

Jadwiga Kotnowska (flet), Anna Sikorzak-Olek (harfa), Hanna Holeksa (fortepian)

Ceny biletów

25 zł

Seria

Seria koncertów Recitale mistrzowskie