Jan Krenz

Dyrygent honorowy Jan Krenz

fot. Jan Zegalski

Urodzony w 1926 r. dyrygent i kompozytor. Należy do generacji muzyków, która rozpoczynając swą działalność po wojnie, dała fundamenty życiu muzycznemu w naszym kraju. Debiutował w Filharmonii w Łodzi 6 stycznia 1946 r. W latach 1947-49 zajmował stanowisko dyrygenta Filharmonii Poznańskiej, a w latach 1949-51 – WOSPR, u boku Grzegorza Fitelberga, który widział w nim swojego następcę.

Lata 1953-67 to intensywna działalność na czele WOSPR, obejmująca nagrania, koncerty, liczne prawykonania dzieł polskich kompozytorów, stały udział w festiwalach Warszawska Jesień oraz wyjazdy zagraniczne, które uczyniły tę orkiestrę zespołem znanym i cenionym na świecie. W roku 1963 odbyło się triumfalne i najdłuższe w dziejach polskich orkiestr tournée WOSPR (55 koncertów) przez ówczesny Związek Radziecki, Mongolię, Chiny, Japonię aż po Australię i Nową Zelandię. W latach 60. pełnił funkcję I dyrygenta Orkiestry Denmarks Radio w Kopenhadze, co było wynikiem sukcesów odniesionych w Skandynawii. Lata 1968-73 to współpraca z Teatrem Wielkim w Warszawie i premiery, które zapisały się w historii polskiej opery, m.in. Otello, Elektra i Borys Godunow. W tym czasie artysta odwiedził Japonię – w Tokio zawiązała się jego współpraca z Orkiestrą Yomiuri Nippon Symphony. Prowadził wielokrotnie – jako dyrygent gościnny – orkiestry tej miary, co Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Filharmonia w Petersburgu, Royal Concertgebouw w Amsterdamie, czołowe orkiestry londyńskie oraz Detroit Symphony. W roku 1979 podpisał trzyletni kontrakt jako Generalmusikdirektor w Bonn. Powiększył Orchester der Beethovenhalle do 122 muzyków i wystawił m.in. trzyaktową wersję Lulu Berga i Straszny dwór Moniuszki z czołowymi polskimi wykonawcami. Jako kompozytor debiutował w czasie okupacji Kwartetem smyczkowym na prywatnym koncercie konspiracyjnym. Uprawiał twórczość kameralną, wokalną i symfoniczną. W latach 80. – po piętnastoletniej przerwie – znów powrócił do kompozycji (Missa breve, Musica da camera, Epitaphion, II Symfonia, Sinfonietta per fiati, III Symfonia). Jest również autorem muzyki teatralnej i filmowej (m.in. Kanał Andrzeja Wajdy, Eroica Andrzeja Munka). Dwukrotnie otrzymał Nagrodę Państwową, wysokie odznaczenia oraz nagrodę krytyki za nagrania płytowe.